Σχεδόν όλα τ'' αρώματα του χθες... όλα τα χρώματα και μπαχάρια της ιστορίας της πόλης μας, έχουν τη δική τους διακριτική υπόσταση στο DNA των Ρεθυμιων γηγενών. Κουβαλάμε μέσα μας, γιατί έτσι το θέλουμε πρόσωπα προσφιλή... δρώμενα και καθημερινότητα προαιώνιων προγόνων...

Με ένα τρόπο που δεν μπορούμε ούτε κι εμείς οι ίδιοι να προσδιορίσουμε αντιστεκόμαστε στη συλλογική λήθη και λέμε όχι στη στάχτη του χρόνου... Εξακολουθούμε να γοητευόμαστε από την Belle Epoque της Ρεθεμνιώτικης δεκαετίας του 1960... Μιας εποχής που σημαδεύτηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, για τις πράξεις και τις μέρες των Ρεθυμνίων στο κοινωνικό γίγνεσθαι της πόλης. Ποιος από εμάς μπορεί να λησμονήσει εκείνες τις πρώτες Καρναβαλικές Εκδηλώσεις... τους αγώνες της κολύμβησης στο Ενετικό Λιμάνι, τις χοροεσπερίδες στο Λύκειο Ελληνίδων και στο Ωδείο... τις γυμναστικές επιδείξεις, τον Μινωτή και την Παξινού στον περίβολο του Τούρκικου Σχολείου, τις εκδηλώσεις της Περιηγητικής Λέσχης και της εκδρομές του Ορειβατικού Συλλόγου. Μα Βέβαια και την αξεπέραστη γιορτή του Κρητικού Κρασιού που ξεκίνησε με τον αείμνηστο Κώστα Καννά το 1958.

Τα χρόνια Βέβαια πέρασαν... τα πρόσωπα άλλαξαν... άλλοι έφυγαν και άλλοι κουράστηκαν.... Όμως, στη μνήμη όλα αυτά καταγράφηκαν... υπάρχουν, και κατά καιρούς ζητούν το προσκήνιό τους και την αναγέννησή τους.

Τούτες τις μέρες επίμονα ζητά την αναγέννηση της και το ξαναζωντάνεμά της η Γιορτή του Κρασιού. Έτσι, λοιπόν, μία ομάδα από Ρεθυμνιώτες, με γερή ακόμη τη μνήμη, αποφάσισαν να τολμήσουνε την οργάνωση ξανά εκείνης της εκδήλωσης. Το συζήτησαν πολύ... κάνανε ατελείωτες κουβέντες πώς και από που να ξεκινήσουν. Κι όταν άρχισε να αποκρυσταλλώνεται μεταξύ τους για τα καλά η ιδέα μιας εκδήλωσης για τη Γιορτή του Κρασιού στο Δημοτικό Κήπο δε μας κρύβουν, ότι τους κυρίευσε εκείνος ο παιδικός ενθουσιασμός να κλέψουνε υλικά από τις κατεδαφισμένες πια μνήμες μας και να μας τα παρουσιάσουν σαν καινούρια!!!

Βέβαια, τις πρώτες μέρες δεν μπορούσανε να εντοπίσουνε τις υπόγειες διαδρομές που τους οδήγησαν σε μια τέτοια σκέψη. Εξάλλου σε πολλούς από αυτούς, η μνήμη έχει αρχίσει να κάνει «κοιλιά» στις μορφές και τα ονόματα που κάποτε στόλιζαν και λάμπρυναν τη Γιορτή του Κρασιού...

Γρήγορα, αντιλήφθηκαν, ότι στο σημερινό κοινωνικό ιστό της πολιτείας, τα κρασοβάρελα του Σπηλιανού και η πλάστιγγα και τα καρτούτσα του γερο Δαμανού δεν έλεγαν τίποτα... Όλα αυτά ήταν κατεδαφισμένες μνήμες και αναμνήσεις...
Υλικά μιας άλλης εποχής που σήμερα έχουν αξία μόνο ως ασπρόμαυρες φωτογραφίες για μεσήλικες νοσταλγούς εκείνης της εποχής!!!

Για το λόγο αυτό, αποφάσισαν λέει, να «πειράξουν» την οργάνωση τις δράσεις και τα δρώμενα αυτής της εκδήλωσης...
Μας επιφυλάσσουν ευχάριστες εκπλήξεις... και σε μας που αρέσουν οι εκπλήξεις περιμένουμε να τις γευτούμε!!!